foto: www.philipdriessen.com - lumiere

Je hoort het vaak, en wij kunnen het alleen maar uit eigen ervaring beamen: verbouw en renovatie is lastiger en kostbaarder dan nieuwbouw. Neem de asbestsanering, die de afgelopen maanden de agenda bepaalde. Maar daar blijft het niet bij.

Zo blijkt na demontage dat lang niet alle staal van die mooie, ranke overkapping van de ketelhuizen de tand des tijds heeft doorstaan. Veel meer dan verwacht moet vernieuwd worden. En warempel, die ene muur moet toch afgebroken en weer opgebouwd worden. Bij nader onderzoek blijkt er namelijk geen fundering onder te zitten! 

foto: www.philipdriessen.com

Klinkt allemaal tamelijk dramatisch maar als ik kijk door een realistische bril dan zijn dit vooral de te verwachten hobbels wanneer zo ingrijpend gesleuteld wordt aan een ruim honderd jaar oud fabrieksgebouw. Hoe dan ook, uiteindelijk moet voldaan worden aan de huidige normen voor veiligheid. En natuurlijk willen we een comfortabel filmhuis.

Dus, nee, we zijn er nog niet. Maar we komen wel dichter bij het moment waarop we kunnen zeggen: geen verrassingen meer. Gedaan met die sanering. Laten we weer gaan (op)bouwen. Nu is er één werktuig dat op vrijwel alle grotere bouwplaatsen hét symbool van bouwwerkzaamheden is en dat is de torenkraan. En ja hoor, die staat sinds een paar dagen ook op onze bouw. Aan de rand van het grote gat waar onze zalen zullen verrijzen staat deze jongen, vooralsnog werkloos, in rustige afwachting van het spierballenwerk met staal en beton waarvoor hij is ingehuurd.

Maar voordat die actie kan beginnen moet er nog gegraven worden. Het nu al imposante gat in de grond wordt nog vier meter dieper uitgegraven, tot ver onder de grondwaterspiegel. Gelukkig kan dat snel gebeuren nu. De grond- en waterkering is gereed. Evenals de bemaling. Nu alleen hopen dat we bij het graafwerk geen belangwekkende fossielen of resten van een Romeinse nederzetting tegenkomen. Dan kunnen we snel de weg omhoog inzetten, zodat we het nieuwe Lumière daadwerkelijk zien groeien.

Nico Haenen