toni-erdmann
Even bijtanken op de île de St Honorat, een van de eilandjes voor de kust. Het is een klein paradijs voor wie de gekte van de Croisette wil ontvluchten. Hoofdkwartier van de orde van de paters van Val Dieu, die hier in alle sereniteit een meer dan uitstekende wijn verbouwen. Verder kun je hier enkel stilte on the rocks degusteren, wat een welkome afwisseling is op het slopende festivalritme. En dat is nodig want bij minder goede films durven de ogen al wel eens dicht te vallen.

Terug op de Croisette is het leven weer zijn uitvergrote zelf. Met tienduizenden gasten op de Marché du Film – een soort lentebeurs voor filmproducenten, distributeurs en allerhande agents – moet je al behoorlijk origineel uit de hoek komen wil je opvallen. En film is big business dus opvallen is de boodschap. Zo bedacht een Frans social media bedrijf een wel heel idiote publiciteitsstunt: een groep mannen werd op een speedboot gezet, compleet met nepbomgordels en een zwarte vlag om eens lekker langs het duurste hotel scheuren. Sommige van die kamers met uitzicht op zee kosten 4000 euro per nacht, paniekaanval inbegrepen. Ook gezien: een man met een Donald Trump masker die om de minuut zijn broek laat zakken om het publiek een blik te gunnen op zijn achterste. En zo kunnen we wel nog even doorgaan. Aan grappenmakers dus geen gebrek, al steken ze allemaal schril af tegen de practical joker Toni Erdmann, het hoofdpersonage uit de gelijknamige Duitse competitiefilm.

Duitsland is heel lang afwezig geweest op de Croisette, maar de jarenlange afwezigheid in de competitie werd in een klap goedgemaakt door deze festivalfavoriet, een van de pot gerukt maar ook bijzonder ontroerend vader-dochter drama. De bijna drie uur durende film volgt de hilarische lotgevallen van een vader die vervreemd is geraakt van zijn dochter. Zij werkt in Boekarest bij een internationaal consultancybedrijf en wordt volledig geleefd door haar drukke agenda. Hij is een onverbeterlijke grappenmaker, iemand die graag familiefeestjes opleukt met scheetkussens en valse tanden. Hij reist onaangekondigd naar Boekarest en probeert opnieuw contact met zijn dochter te krijgen door binnen te dringen in haar zakelijke leven. Soms als vader, maar nog vaker als zelfverzonnen personage die de boel op stelten zet. Het is het begin van een resem onverwachte en bij momenten bizarre situaties, waarbij plaatsvervangende schaamte en lachsalvo’s elkaar continue afwisselen, om uiteindelijk in een tedere finale toch te ontroeren. Applaus na de film is normaal in Cannes, maar ‘Toni Erdmann’ scoorde tot zes keer toe een daverend applaus tijdens de film. Dat heb ik nooit eerder meegemaakt. Om maar te zeggen dat de Gouden Palm winnaar wat mij betreft bekend is. En dat Duitsers wel degelijk humor hebben. Deutschland über alles.

David Deprez

2143

Categories: blog