97826723_Ken-Loach-NEWS-large_trans++c3IxSbjMmXltPISQXxZkALzG3uxhSDt_ZsTqrzBpOE8

Alles peis en vree op de Croisette. In de haven ligt weliswaar de marine voor anker en naar het schijnt zijn er vijfhonderd veiligheidsagenten op pad, maar de controles bij de zalen blijven beperkt tot wat symbolisch gezwaai met metaaldetectoren. En tot charmante hostessen die met enige schroom een blik in je tas werpen. En dat is fijn, want zo kunnen we ons concentreren op de echt belangrijke zaken. Zo nam het festival een vliegende start met een stralende Doutzen Kroes op de rode loper. De officieuze ambassadrice van Leeuwarden Culturele Hoofdstad heeft helemaal niets van doen met welke film dan ook, maar werd wel even tot Best Dressed Celebrity gebombardeerd door de internationale showbizz pers. Jammer dat ‘onze’ Hadewych Minis vandaag niet present is bij de première van haar eigen competitiefilm, het Duitse “Toni Erdmann”. Een beetje Limburgse allure kan geen kwaad, al was het maar om het zopas opgerichte Limburgse filmfonds kracht bij te zetten. Ik heb overigens uit goede bron vernomen dat Doutzen Kroes Cannes meteen weer verlaten heeft, vermoedelijk met een gestegen marktwaarde van 10% in de koffer. Ieder zijn prioriteiten. Zo maakte toekomstig presidentskandidaat George Clooney van de gelegenheid gebruik om Trump af te serveren, en creëerde Julia Roberts een schandaaltje door stiekem – want onder haar jurk – blootsvoets op de rode loper te verschijnen. Een doodzonde, want Cannes heeft als gouden regel dat dames verplicht zijn om de rode loper op hakken te betreden. De feminist in mijzelf kan dit soort stil protest wel waarderen.

1228536_I Daniel Blake

In de zalen is het festival een stuk rustiger begonnen. Met vier competitiefilms op de teller valt er nog niet zoveel te melden over potentiële palmen, al kreeg Ken Loach wel het meeste applaus. De grootmeester van het Britse sociaalrealisme levert met “I, Daniele Blake” wederom een aangrijpend drama af. Hoofdpersonage Blake is een eerlijke, hardwerkende vijftiger die het na een hartaanval aan de stok krijgt met de falende Britse verzorgingsstaat. Zwevend in een niemandsland tussen ziektewet en ww belandt hij in een bureaucratische molen waarin health care professionals en managers de dienst uitmaken. Ondanks Blake’s waardige pogingen om een rechtvaardige behandeling af te dwingen, is er niemand die echt naar zijn verhaal mág luisteren, en net die verzakelijking drijft hem uiteindelijk richting armoede. En boosheid. Een schrijnend verhaal dus, en u mag er straks gerust een traantje bij wegpinken. Toegegeven, de film is geen al te subtiele middelvinger aan het adres van David Cameron. Maar het is ook een universeel pleidooi voor een verzorgingsstaat die hulpbehoevenden met mededogen en respect behandelt. Waar het op aankomt, aldus Loach, is dat je als samenleving ervoor zorgt dat burgers hun zelfrespect behouden. Ken Loach wordt binnenkort tachtig. Een wijs man.

David Deprez

Doutzen

2165

Categories: blog