paulverhoeven
Samen met een paar collega’s evalueren we de competitie. Wat zijn – behalve het Duitse ‘Toni Erdmann’ en het Roemeense ‘The Graduation’ de topfavorieten voor de Gouden Palm? Welke films moeten we behalve Sean Penn’s ‘The Last Face’ beslist niet in onze zalen gaan programmeren? Zou een jurylid als Vanessa Paradis de altijd sterke Roemeense arthouse überhaupt kunnen waarderen? Verdient Jim Jarmusch misschien een keer een oeuvre prijs? We komen er vanwege het hoge gemiddelde niveau niet uit, dus concentreren we ons maar op de vraag hoe we op de afterparty van Paul Verhoevens ‘Elle’ kunnen crashen.

Want zonet heeft Verhoeven een staande ovatie van maar liefst 17 minuten in ontvangst mogen nemen in het Grand Theatre Lumière. ‘Elle’ blijkt zowaar het perfecte toetje van het festival, net wanneer de competitie een beetje begon in te zakken en iedereen wel een keer terug naar huis wilde. Verhoeven stond zichtbaar ontspannen op de rode loper. Hij is niet zo snel meer onder de indruk en schikt zich gemoedelijk in een tijdelijke bijrol wanneer zijn Franse superster Isabelle Huppert alle aandacht naar zich toezuigt. Belangrijker voor hem zijn de opvallend lovende reacties na de persvoorstelling. De Britse krant The Guardian zette meteen de toon met een bliksemsnel gepubliceerde vijf steren recensie, en al snel ging het rondzingen op twitter. De teneur: ‘Elle’ is “a dangerous delight” en markeert “the return of the Dutch master”. Wonderlijk voor een film die op papier alles in zich heeft om het publiek tegen zich in het harnas te jagen. Het verhaal over een vrouw die op een wel heel aparte manier reageert op een gewelddadige verkrachting is tegendraads, wars van psychologische intuïtie en komisch op een provocerende manier. En dat alles in de fantasie van een mannelijke scenarist en regisseur. Maar Verhoeven speelt hier een sardonisch spel en vermengt conventies uit B-films met familiedrama, zwarte comedy met psychologische thriller. Bovendien weten we dat hij vrouwelijke vertolkers naar grote hoogten kan stuwen, en met Isabelle Huppert is dat niet anders. Huppert en Verhoeven zijn een perfecte match. Veel regisseurs lieten haar al schitteren als getroebleerde dochter, sarcastische schoonmoeder of perverse partner, maar in ‘Elle’ is ze dat allemaal tegelijk. Huppert schakelt moeiteloos heen en weer tussen de verschillende registers. Haar personage is ongrijpbaar, onaangepast zelfs, hetgeen leidt tot komische situaties die prettig schuren. Kortom, ‘Elle’ is een twisted mind fuck, een amorele, ambigue film die je in vertwijfeling achterlaat. Een erg Franse film ook. Zo Frans dat er maar heel weinig Nederlandse vertegenwoordigers een uitnodiging voor die dekselse afterparty hebben kunnen bemachtigen. Gelukkig zijn er in Cannes nog andere feestjes. Zo kwamen we uiteindelijk terecht bij … maar dat, vrienden van de cinema, is voor een volgende keer.

David Deprez

EllePoster

2069

Categories: blog